Friday, June 17, 2016

கடவுள் இருக்கான் குமாரு – REAL LIFE INCIDENT 2



பத்தாம் வகுப்பு வரை தனியார் பள்ளியில் படித்து முடித்து விட்டு டிப்ளோமா படிப்பில் சேர்ந்து இருந்தேன். வருடா வருடம் சுதந்திர தின விழா அன்று அரக்கோணம் டவுன் ஹாலில் பள்ளி மாணவ-மாணவர்கள் பங்கேற்கும் வினாடி வினா நிகழ்ச்சி நடக்கும். எனது முந்தைய பள்ளி நண்பர்கள் பங்கேற்கிறார்கள் என்று வேடிக்கை பார்க்க சென்று இருந்தேன். அவர்கள் அதே பள்ளியில் பதினோராம் வகுப்பு சேர்ந்து இருந்தார்கள். எட்டு பள்ளிகள் கலந்து கொண்ட அந்த வினாடி வினா நிகழ்ச்சியில் ஒரு அரசு பள்ளி கூட இல்லை. இதனை நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் மேடையில் வெட்கத்துடன் கூறி கொண்டு இருந்தார்.

                    


அப்பொழுது இரண்டு அரசு ஆண்கள் பள்ளி மாணவர்கள் என்னிடம் வந்து நீங்கள் எங்கள் பள்ளியா? என்று கேட்டார்கள். நான், எதற்கு கேட்கிறீர்கள்? என்று கேட்டேன். நாங்கள் இரண்டு பேர் இருக்கிறோம். இன்னும் ஒருவர், இருந்தால் இந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ளலாம் என்று கூறினார்கள். நானும் அவர்களை ஊக்குவிக்கும் நோக்கத்தோடு “ஆமாம்” என்று கூறினேன். மேடையில் அரசு ஆண்கள் பள்ளி என்று மூவரும் பெயர் கொடுத்தோம்.

அரசு பள்ளி மாணவர்களுக்கு இன்று வரை அடையாள அட்டை கிடையாது. அதனை அவர்களுக்கு கொடுப்பது வீண் செலவு என்று அரசு நினைக்கிறதா? அல்லது தனியார் பள்ளிகளில் இருந்து அரசு பள்ளியை பிரித்து பார்க்கும் தந்திரமா தெரியவில்லை. அதனால், நாங்கள் அரசு ஆண்கள் பள்ளி என்று சொன்னதும், எந்த அடையாள அட்டையும் கேட்காமல் கலந்து கொள்ள அனுமதி செய்தார்கள்.
என் பழைய பள்ளி நண்பர்கள் நினைத்து இருந்தால், என்னைக் காட்டிக் கொடுத்து இருக்க முடியும். ஆனால் நான் அப்பொழுதே மிக சிறந்த நண்பர்களைப் பெற்று இருந்தேன் என்பது நான் பெற்ற வரம். போட்டி தொடங்கியது. கடுமையான போட்டி. என்னால் முடிந்த வரை அனைத்து கேள்விகளுக்கும் விடை அளித்தேன். என்னுடன் இருந்த இரண்டு மாணவர்களுக்கும் போட்டியில் பங்கேற்கும் ஆர்வம் இருந்ததே தவிர, போதிய பயிற்சி இல்லை. போட்டியின் முடிவில் தனி ஒருவனாக அரசு ஆண்கள் பள்ளியை மூன்றாவது இடத்துக்கு கொண்டு சென்றேன்.

பரிசு வழங்கி பாராட்டிய அரக்கோணம் நகர தலைவர், இத்தனை தனியார் பள்ளிகளுக்கு நடுவே, அரசு ஆண்கள் பள்ளி மூன்றாம் இடம் பெற்று இருப்பது மிக பெரிய செயல். மிகுந்த பாராட்டுகள் என்று கூறினார். நான் இது வரை பெற்ற மிக சிறந்து பாராட்டுகளில் அதுவும் ஒன்று.

பரிசு வாங்கி விட்டு மேடையை விட்டு இறங்கி வந்தவுடன், அந்த இரண்டு மாணவர்கள், நாம் பரிசை தலைமை ஆசிரியரிடம் பள்ளியில் கொடுத்து நாளை PRAYER-இல் பெற்று கொள்ளலாம் என்று கூறினார்கள். அப்பொழுது , நான் அவர்களிடம் நான் இந்த பள்ளியை சேர்ந்தவன் இல்லை என்றும், நீங்கள் கட்டாயமாக நல்ல பயிற்சி எடுத்து அடுத்த வருடம், நடக்கும் போட்டியில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்று கூறினேன்.

அடுத்த வருடமும் நான் அங்கு சென்றேன். இந்த முறை பார்வையாளனாக. அந்த இரு மாணவர்களும் இந்த முறையும் கலந்து கொண்டார்கள். இந்த முறையும் மூன்றாவது பரிசு வாங்கினார்கள். என்னை ஞாபகம் வைத்து, என்னிடம் வந்து பேசிவிட்டு நன்றி கூறி சென்றாகள். 

அரசு பள்ளி மாணவர்களுக்கு வேண்டியது இலவசம் அல்ல. நல்ல ஊக்கம் மட்டுமே!


No comments:

Related posts

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...