Friday, June 17, 2016

கடவுள் இருக்கான் குமாரு – REAL LIFE INCIDENT 2



பத்தாம் வகுப்பு வரை தனியார் பள்ளியில் படித்து முடித்து விட்டு டிப்ளோமா படிப்பில் சேர்ந்து இருந்தேன். வருடா வருடம் சுதந்திர தின விழா அன்று அரக்கோணம் டவுன் ஹாலில் பள்ளி மாணவ-மாணவர்கள் பங்கேற்கும் வினாடி வினா நிகழ்ச்சி நடக்கும். எனது முந்தைய பள்ளி நண்பர்கள் பங்கேற்கிறார்கள் என்று வேடிக்கை பார்க்க சென்று இருந்தேன். அவர்கள் அதே பள்ளியில் பதினோராம் வகுப்பு சேர்ந்து இருந்தார்கள். எட்டு பள்ளிகள் கலந்து கொண்ட அந்த வினாடி வினா நிகழ்ச்சியில் ஒரு அரசு பள்ளி கூட இல்லை. இதனை நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் மேடையில் வெட்கத்துடன் கூறி கொண்டு இருந்தார்.

                    


அப்பொழுது இரண்டு அரசு ஆண்கள் பள்ளி மாணவர்கள் என்னிடம் வந்து நீங்கள் எங்கள் பள்ளியா? என்று கேட்டார்கள். நான், எதற்கு கேட்கிறீர்கள்? என்று கேட்டேன். நாங்கள் இரண்டு பேர் இருக்கிறோம். இன்னும் ஒருவர், இருந்தால் இந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ளலாம் என்று கூறினார்கள். நானும் அவர்களை ஊக்குவிக்கும் நோக்கத்தோடு “ஆமாம்” என்று கூறினேன். மேடையில் அரசு ஆண்கள் பள்ளி என்று மூவரும் பெயர் கொடுத்தோம்.

அரசு பள்ளி மாணவர்களுக்கு இன்று வரை அடையாள அட்டை கிடையாது. அதனை அவர்களுக்கு கொடுப்பது வீண் செலவு என்று அரசு நினைக்கிறதா? அல்லது தனியார் பள்ளிகளில் இருந்து அரசு பள்ளியை பிரித்து பார்க்கும் தந்திரமா தெரியவில்லை. அதனால், நாங்கள் அரசு ஆண்கள் பள்ளி என்று சொன்னதும், எந்த அடையாள அட்டையும் கேட்காமல் கலந்து கொள்ள அனுமதி செய்தார்கள்.
என் பழைய பள்ளி நண்பர்கள் நினைத்து இருந்தால், என்னைக் காட்டிக் கொடுத்து இருக்க முடியும். ஆனால் நான் அப்பொழுதே மிக சிறந்த நண்பர்களைப் பெற்று இருந்தேன் என்பது நான் பெற்ற வரம். போட்டி தொடங்கியது. கடுமையான போட்டி. என்னால் முடிந்த வரை அனைத்து கேள்விகளுக்கும் விடை அளித்தேன். என்னுடன் இருந்த இரண்டு மாணவர்களுக்கும் போட்டியில் பங்கேற்கும் ஆர்வம் இருந்ததே தவிர, போதிய பயிற்சி இல்லை. போட்டியின் முடிவில் தனி ஒருவனாக அரசு ஆண்கள் பள்ளியை மூன்றாவது இடத்துக்கு கொண்டு சென்றேன்.

பரிசு வழங்கி பாராட்டிய அரக்கோணம் நகர தலைவர், இத்தனை தனியார் பள்ளிகளுக்கு நடுவே, அரசு ஆண்கள் பள்ளி மூன்றாம் இடம் பெற்று இருப்பது மிக பெரிய செயல். மிகுந்த பாராட்டுகள் என்று கூறினார். நான் இது வரை பெற்ற மிக சிறந்து பாராட்டுகளில் அதுவும் ஒன்று.

பரிசு வாங்கி விட்டு மேடையை விட்டு இறங்கி வந்தவுடன், அந்த இரண்டு மாணவர்கள், நாம் பரிசை தலைமை ஆசிரியரிடம் பள்ளியில் கொடுத்து நாளை PRAYER-இல் பெற்று கொள்ளலாம் என்று கூறினார்கள். அப்பொழுது , நான் அவர்களிடம் நான் இந்த பள்ளியை சேர்ந்தவன் இல்லை என்றும், நீங்கள் கட்டாயமாக நல்ல பயிற்சி எடுத்து அடுத்த வருடம், நடக்கும் போட்டியில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்று கூறினேன்.

அடுத்த வருடமும் நான் அங்கு சென்றேன். இந்த முறை பார்வையாளனாக. அந்த இரு மாணவர்களும் இந்த முறையும் கலந்து கொண்டார்கள். இந்த முறையும் மூன்றாவது பரிசு வாங்கினார்கள். என்னை ஞாபகம் வைத்து, என்னிடம் வந்து பேசிவிட்டு நன்றி கூறி சென்றாகள். 

அரசு பள்ளி மாணவர்களுக்கு வேண்டியது இலவசம் அல்ல. நல்ல ஊக்கம் மட்டுமே!


Thursday, June 16, 2016

செத்துடுங்கடா!!!!! REAL LIFE INCIDENT!!!!


ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு தமிழ்நாட்டில் சமச்சீர் கல்வி அமல்படுத்தப்பட்ட போது, எங்கள் வீட்டின் அருகில் இருக்கும் ஒரு பெண், அது எப்படிங்க காசு கொடுத்து படிக்குற பசங்களுக்கும், சும்மா படிக்குற பசங்களுக்கும் ஒரே படிப்பு! ஒரே அநியாயமா இருக்கு!! என்று கூறினார். கூறியதோடு மட்டும் நில்லாமல், அவர்களை தமிழக அரசு வஞ்சித்ததைப் போல், உடனடியாக CBSE பள்ளியில் அவரது பெண்ணை சேர்த்தார். பொது நுழைவுத் தேர்வுக்கு குரல் கொடுக்கும் பலர், ஏன் இந்தியா முழுவதும் ஒரே பாடத்திட்டத்தின் கீழ் பள்ளிகள் நடக்கவில்லை என்று கேட்கத் தயாராக இல்லாதது இந்தியாவின் சாபம்.


                                                  



கடந்த இரண்டு வாரங்களாக, எனக்கு மாலை நேரத்தில் பணி. ஆதலால் நான் மாலை நான்கு மணிக்கு கிண்டி கத்திபாரா வழியாக பைக்கில் செல்வேன். அப்பொழுது அங்கு ஒரு அரசாங்க பள்ளியில் படிக்கும் மாணவர்கள் வீடு செல்வதற்காக ரோட்டோரங்களில் கூட்டம், கூட்டமாக நின்று கொண்டு இருப்பார்கள். அப்பொழுது ஒரு மாணவன், எனக்கு முன்னால் சென்ற ஒரு பைக்கை நிறுத்தி, லிப்ட் கேட்டான். அவன் கால்களில் செருப்பு கூட இல்லை. பூமத்திய ரேகை பாயும் நம் நாட்டில் செருப்பு இலலாமல் நடப்பது எவ்வளவு பெரிய கொடுமை என்பது நம் அனைவருக்கும் தெரியும். ஆனால், அங்கு இருந்த பல மாணவர்கள் காலில் செருப்பு இல்லை. காந்தி இப்பொழுது தமிழகம் வந்து இருந்தால் செருப்பு அணிவதையும் விட்டு இருப்பார் என்றே தோன்றுகிறது.
லிப்ட் கேட்ட அந்த மாணவனுக்கு, எனக்கு முன்னால் சென்றவர் லிப்ட் தர மறுத்ததுடன், பொறிக்கி பசங்க! பஸ் பாஸ் தான் ப்ரீயா கொடுக்குறாங்க!! பஸ்ல போனா என்ன?? என்று கூறிவிட்டு சென்று விட்டார். அவர் மட்டும் அல்ல! தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் பாதி பேருக்கு அரசு பள்ளி மாணவர்களைக் கண்டால் எகத்தாலம்!! நம்மில் எத்தனை பேர் அரசு பள்ளி மாணவர்களோடு, நமது பிள்ளைகளை பழக விடுகிறோம். அவன் கெட்ட பையன்! அவன் கூட சேராத! என்று கூறி தான் வளர்க்கிறோம். இது எவ்வளவு பெரிய சமூக சீர்கேடாய் முடியும் என்று வருங்காலத்தில் தான் தெரியும். இப்பொழுது குறிப்பட்ட சில பொறியியல் கல்லூரியில் படிக்கும் மாணவர்களை மட்டும் வேலைக்கு எடுப்பது போல, வருங்காலத்தில் அரசாங்க பள்ளியில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு வேலை கொடுக்க முடியாது என்று சில நிறுவனங்கள் கூறினாலும் கூறலாம். இதனை தடுக்கும் மிக பெரிய பொறுப்பு நமக்கு இருக்கிறது!!

அது மட்டும் அல்லாமல், தனியார் பள்ளி வாகனங்களில் இத்தனை மாணவர்கள் தான் செல்ல வேண்டும், வாகனங்கள் சரியாக இயங்க வேண்டும் என்று கூறும் அரசு அதிகாரிகள் கண்களுக்கு நம் நாட்டில் லட்ச கணக்கில் அரசு மாணவர்கள் தொங்கி கொண்டு செல்லும் அரசு பேருந்துகளும், அதன் நிலைமையும் கண்ணில் தெரியாமல் போனது வெட்கக்கேடு. நம் நாட்டில் சட்டம் உட்பட அனைத்தும் பணம் படித்தவர்களுக்குதான் என்பது மீண்டும் தெள்ளத்தெளிவு ஆகிறது!!

லிப்ட் கேட்ட அந்த மாணவனை, நான் வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு போனதுடன், தினமும் அதே நேரத்தில் அந்த இடத்திற்கு சென்று லிப்ட் கேட்கும் மாணவர்களை ஏற்றிக்கொண்டு செல்கிறேன். சமயங்களில் இரண்டு மாணவர்களைக் கூட ஏற்றிக்கொண்டு செல்கிறேன். இது ஆபத்து தான். ஆனால் பேருந்தில் தொங்கிக்கொண்டு செல்லும் ஆபத்தை விட இது மிக குறைவு.

                                          ஆபத்துக்கு பாவல் இல்லை சார்!!!

Related posts

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...