Tuesday, December 30, 2014

சென்னையில் ஒரு மழை நாள்:

சென்னையில் நேற்று பெய்த மழையும், நிலவிய ரம்மியமான வானிலையும் எப்பொழுது அலுவலகத்தில் இருந்து வீட்டிற்க்கு செல்வோம் என்று எண்ணத் தோன்றியது.அதனால் விரைவாக வீடு செல்ல எண்ணி தரமணி தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கு விரைந்தேன்.செல்லும் சாலை எங்கும் வழக்கம் போல் ஏதோ ஒரு அரசுத்துறை மரணக்குழிகளை தோண்டி வைத்து இருந்தனர்.
சாலை எங்கும் ஆறாக ஓடியது.சென்னையில் எப்பொழுது மழை பெய்தாலும் ஆறாக ஓடும் நீரைப்பார்க்கும் போது தஞ்சையை விட சென்னையில் விவசாயம் செய்தால் முப்போகம் விளையுமோ? என்ற எண்ணம் தோன்றியது, இந்த சாலையில் நடக்க கண்டிப்பாக நீளம் தாண்டுதல் பயிற்சியும், உயரம் தாண்டுதல் பயிற்சியும் வேண்டும்.

                                           


பைக்கில் சென்றவர்கள், காரில் சென்றவர்கள் அனைவரும் சாலையின் ஓரத்தில் நாய்கள் நடந்து செல்வதாக எண்ணி சேற்றை வாரி இறைத்து விரைவாக சென்றனர்.எல்லா மக்களுக்கும் அவசர வேலை உள்ள நாடு எப்படி வல்லரசாக மாறாமல் போனது என்று எண்ணினேன்.ஒரு வழியாக தொடர்வண்டி நிலையம் வந்து வரிசையில் நின்று டிக்கெட் எடுக்க ஆரம்பித்தேன். வழக்கம்போல் விஐபி கலாச்சாரத்தைமட்டும் எதிர்க்கும் பல மக்கள் வரிசையில் நிற்பதை தவிர்த்து நடுவில் புகுந்தும், பெண்களில் பலர் புதுமை பெண்கள்போல் காட்சி அளித்தாலும், தான் பெண் என்பதை காரணம் காட்டி சில ஆண்களிடம் பணத்தைக் கொடுத்து டிக்கெட்டை பெற முயற்சித்தனர். பெண்களுக்கு சேவை செய்வதையே தங்கள் குறிக்கோளாக கொண்ட பல ஆண்கள் பின்னால் நிற்பவர்களைப் பற்றி கவலைப்படாமல் அவர்களுக்காக டிக்கெட் எடுத்தனர்.

ரயிலுக்காக 30 நிமிடங்கள் காத்து இருந்தேன். பக்கத்தில் இருக்கும் ஒருவர் தன நண்பரிடம் தொலை பேசியில் பேசியதை வைத்து கோட்டுர்புரம் அருகே மின் கம்பி அறுந்து விழுந்து இருக்கிறது என்று அறிந்து கொண்டேன். வெயில் காலத்திலே இந்த மாதிரி பிரச்சனையை விரைந்து வந்து செயல்பட்டு இரண்டு நாட்களில் சரி செய்யும் நம் ரயில்வே ஊழியர்கள் எப்படியும் இதனை மூன்று நாட்களில் சரி செய்து விடுவார்கள் என்று எண்ணி அங்கு இருந்து நடையைக் கட்டினேன்.

எனக்கு மிகவும் வேதனை அளித்த செய்தி என்னவென்றால், பேருந்து வேலை நிறுத்தத்தின் காரணமாக பலர் ரயில்களில் செல்வதற்காக காத்து இருந்தனர். அவர்களை சக மனிதர்களாக மதித்து ஒலி பெருக்கியில் செய்தி சொல்ல கூட ரயில்வை நிர்வாகம் தயாராக இல்லை. டிக்கெட் வாங்கும் இடத்திலும் ரயில்கள் வருவது சந்தேகம் என்ற தகவல் தெரிவிக்கப்படவில்லை. என்னால் முடிந்த அளவு பலருக்கு தகவல் கொடுத்து, டிக்கெட் வாங்குபவர்களையும் தடுத்தேன்.

வெளியில் வந்து பேருந்து நிலையத்தில் நின்றால், எழுபத சதவீத பேருந்துகள் ஓடுவதாக செய்திகளில் தெரிவிக்கப்பட, ஒரு பேருந்து கூட சாலைகளில் இல்லை. யார் வந்து பேருந்துகளை கணக்கு எடுக்கப் போகிறார்கள் என்கின்ற நினைப்பில் போக்குவரத்துத்துறை அந்த செய்தியை வெளியிட்டு இருக்கலாம். இந்த கரடு, முரடான சாலையிலும்,இரும்பு கடைக்கு போட தயாராக இருக்கும் வண்டியையும் ஓட்டும் போக்குவரத்து தொழிலாளர்களுக்கு சம்பள உயர்வு தரலாம் என்றாலும், அவர்கள் பணியில் காட்டும் அலட்சியமும், பயணிகளை நடத்தும் விதமும் மக்களிடையே மிகுந்த அவப்பெயரை அவர்களுக்கு ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. ஆதலால் இந்த பிரச்னையில் யார் அடித்துக்கொண்டு செத்தாலும் மக்களுக்கு கவலையில்லை, அவர்களுக்குத் தேவை பேருந்து ஓட வேண்டும் அவ்வளவுதான்.

அப்பொழுது ஒரு நடுத்தர இளைஞன் என்னிடம் வந்தான். ப்ரோ, இருந்த காசுல ட்ரைன் டிக்கெட் எடுத்துட்டேன், பஸ்சும் வரல, ஷேர் ஆட்டோல போகணும், ஒரு ஐம்பது ருபாய் இருக்குமா? என்று கேட்டார்.நான் இல்லை என்றேன். அப்பொழுது என்னிடம் இருந்ததும் ஐம்பது ரூபாய்தான். அவர் ஒரு சிரிப்பு சிரித்து விட்டு நடையை கட்டினார். நானும் ஒரு சராசரி இந்தியன் என்று அவர் நினைத்து இருக்கலாம். அவரை மாதிரி பலர் கொட்டும் மழையில் நடந்து செல்வதை கண்டேன். அவர்கள் வீடு எங்கே இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை.

மழை என்பது வரமாக அமைய வேண்டிய நம் நாட்டில் அது ஒரு சாபமாக அமைந்து இருக்கிறது.

இப்படிக்கு,
அ.அருள்செல்வன்.

No comments:

Related posts

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...