Sunday, June 8, 2014

தெலுங்கானாவால் யாருக்கு நன்மை – தலைவர்களுக்கா? தொண்டர்களுக்கா?




“ தொண்டரை ஏமாற்றிய தலைவன் உண்டு. ஆனால் இதுவரை தலைவரை ஏமாற்றிய ஒரு தொண்டனும் இல்லை” என்று சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த் ஒரு படத்தில் கூறியிருப்பார். அது இந்திய திருநாட்டை பொறுத்த அளவு எந்த அளவிற்கு உண்மை என்பது நாம் அனைவரும் அறிந்ததே. இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்திற்காக தீக்குளித்து முதன் முதலில் உயிர் இழந்த தாளமுத்து – நடராசன் ஆகிய இருவர் குடும்பங்களின் இன்றைய நிலை சொல்லோனா துயரம். எழும்பூரில் உள்ள ஒரு அரசு கட்டிடத்திற்கு இவர்களின் பெயரை வைத்ததைத் தவிர, இவர்களுக்கு என்று இவர்கள் நேசித்த கட்சியும், தலைவர்களும் எதுவும் செய்யவில்லை என்பது நிதர்சனமான உண்மை.

                  



இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தில் முதலில் உயிர் இழந்த இருவரின் நிலைமையே இப்படி என்றால்? அதற்கு பின் போராடி உயிர் இழந்தவர்களின் வரலாற்றுக் குறிப்பு கூட இப்பொழுது இல்லை. ஆனால் அவர்களால் உயர்ந்த தலைவர்களின் நிலை என்ன? என்பதை இந்த நாடே அறியும். அதை விட கொடுமை! அந்த தலைவர்களின் குடும்பத்தினர் பலர் தற்போது இந்தி மொழியில் கைதேர்ந்தவர்கள் என்பதுதான். இதே நிலை தான் பல்வேறு போராட்டங்களில் ஈடுபடும் தொண்டர்களின் நிலைமை. அவர்களை ஒரு வாழைப்பழ தோல் போல தூக்கி வீசிவிட்டு, தலைவர்கள் பழம் என்னும் பதவி சுகத்தை அடைந்து விடுவார்கள். தற்போது தெலுங்கானாவின் நிலைமையின் கிட்டதட்ட அதேதான்.

தெலுங்கானாவை ஆந்திராவில் இருந்து பிரிக்க நடந்த போராட்டம் என்பது மிக பெரிய போராட்டம். அதற்காக உயிர் இழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை என்பது 600 –ஐ தாண்டும். அவர்களின் நினைவிடத்திற்கு மலர் வளையம் வைத்துவிட்டு, பதவியேற்ற சந்திரசேகர் ராவ் ஆட்சியில், அவரது குடும்பத்தை சேர்ந்த 5 பேர் அமைச்சர்களாக பதவியேற்று உள்ளனர். அதற்கு அவர் கூறிய காரணம், “ எங்கள் குடும்பம் தெலுங்கானா  மாநிலம் உருவாவதற்கு கடும்பாடு பட்டதாகக் கூறியுள்ளார். அதில் எந்த மாற்றுக்கருத்தும் யாருக்கும் கிடையாது. ஆனால் அதே அளவு தியாகத்தை உயிர் இழந்தவர்களின் குடும்பத்தினரும் செய்து உள்ளனர் என்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது. அவர்களது குடும்பத்தினர் யாருக்காவது தேர்தலில் போட்டியிட வாய்ப்பு தந்து இருக்கலாமே? அல்லது குறைந்தபட்சம் கட்சியில் உயர் பதவி? ஒன்றும் கிடையாது. அவர்களும் சரி, அவர்கள் குடும்பத்தினரும் சரி, காலங்காலமாக தொண்டர்களாக இருந்து மடிய வேண்டும் என்பதுதான் தலைவர்கள் அவர்களுக்கு எழுதிய தலைவிதி.

ஒரு மாநிலத்தைப் பிரிப்பதால், அந்த மாநிலம் முன்னேற்ற பாதையில் செல்லுமா? அல்லது இத்தனை நாட்கள் அந்த போராட்டத்தை முன்னெடுத்து சென்ற தலைவர்கள் முன்னேற்ற பாதையில் செல்கிறார்களா?அரசியல் நிபுணர்கள் என்ன கூறுகிறார்கள்? சத்தீஸ்கர், உத்தராஞ்சல், உத்தரகான்ட் மற்றும் ஜார்கண்ட் மாநிலங்கள் உருவான பிறகு அந்த மாநிலங்களின் வளர்ச்சி 12% அதிகரித்து உள்ளது என்று இந்திய திட்டமிடுதல் ஆணையம் கூறியுள்ளது. மேலும் இந்த மாநிலங்கள், கல்வியறிவு மற்றும் விவசாயத் துறைகளிலும் முன்னேறியுள்ளன என்று அந்த ஆணையம் கூறியுள்ளது. 

அதே நேரத்தில் மிகவும் பிற்படுத்த வகுப்பில் ஏழையாக பிறந்து வளர்ந்த சிபு சோரன், மது கோடா ஆகியவர்களின் சொத்து மதிப்பு பல நூறு சதவீதம் அதிகரித்துள்ளதாக புள்ளி விபரங்கள் கூறுகின்றன. எனவே மாநிலங்களை பிரிப்பதால் மக்கள் பயன் அடைவதை விட தலைவர்கள் பல மடங்கு பயன் அடைகிறார்கள் என்பது ஆணித்தரமான உண்மை.

இதேபோன்ற ஒரு நிலையை தெலுங்கானாவிலும் ஏற்ப்படுத்தாமல், தன் முன் மலை போல் நிற்கும் மக்கள் பிரச்சினைகளில் கவனம் செலுத்தி, மாநிலத்தையும், மக்களையும் முன்னேற்ற பாதையில் அழைத்து செல்ல வேண்டிய கடமை சந்திரசேகர் ராவிடம் உள்ளது. முக்கியமாக தெலுங்கானாவில் உள்ள 10 மாவட்டங்களில் 8-இல் நக்சலைட்டுகள் தலைவிரித்து ஆடுகிறார்கள். அவர்களை ஒடுக்க வேண்டியது முதல் கடமை. அதை விடுத்து, ஹைதராபாத்தில் உள்ள சீமந்திராவை சேர்ந்த அனைவரும் வெளியேற வேண்டும் என்று தொண்டர்களை வைத்து மிரட்டுவது என்பது, மீண்டும் தொண்டர்களின் தியாகத்தில் குளிர் காய நினைக்கும் செயலே அன்றி வேறு எதுவும் இல்லை. 

எனவே தொண்டர்கள், மக்கள் அனைவரையும் ஒருங்கிணைத்து மாநிலத்தை வளர்ச்சி பாதையில் எடுத்து சென்றால் மட்டுமே, உயிர் இழந்த அந்த 600 பேரின் ஆன்மா சாந்தி அடையும் என்பதில் ஒரு சந்தேகமும் இல்லை.

தெலுங்கானா மாநிலத்தால் வளர்ச்சி அடைந்தது தலைவர்களா? அல்லது தொண்டர்களா? என்பது இன்னும் ஐந்து ஆண்டுகளில் தெரிந்து விடும்.

Friday, June 6, 2014

கோச்சடையான் – திரை விமர்சனம்



இந்த படம் ஒரு பொம்மை படம் என்று ஒரு தரப்பினர் கூற, இந்த படம் இந்திய சினிமாவை அடுத்தக் கட்டத்திற்கு எடுத்து செல்லும் படம் என்று இன்னொரு தரப்பினர் கூற, ஒரு வழியாக திரையரங்களில் வெளியாகி இருக்கிறது ரஜினியின் (?) கோச்சடையான். படம் எதிர்பார்ப்புகளை பூர்த்தி செய்ததா? கீழே பார்ப்போம் வாருங்கள்.

                         



ஆரம்பக் காட்சியில் சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினியின் பெயர் முப்பரிமாணத்தில் போடப்படும் அந்த காட்சியில் ரஜினி ரசிகர்கள் ஒவ்வொருவரும் சிலிர்த்து போனார்கள். சலங்கையில் இருந்து பொன்மணிகள் சரிந்து விழ, ஒவ்வொரு எழுத்துக்களாக திரையில் தோன்றி, ரஜினியின் பெயர் போடப்படும் காட்சி பிரமாதம். இந்த பெயர் போடும் யுத்தியை இனி வரும் ரஜினி படங்களுக்கும் கண்டிப்பாக பயன்படுத்தலாம். அவ்வளவு அருமை!

ஆனால் அதற்கு அடுத்த காட்சியில் இருந்து, படத்தின் கதாபாத்திரங்களோடு ஓட்ட குறைந்தபட்சம் 30 நிமிடங்கள் தேவை படுகிறது அனைவருக்கும். ரஜினி, நாகேஷ் இவர்கள் இருவரது தோற்றத்தை தவிர, மற்ற அனைவரது தோற்றத்தையும் அவர்களுது குரல்களை வைத்து தான் அடையாளம் காண முடிந்தது. குறிப்பாக சரத்குமார், சர்த்பாபுவைப்போல் காட்சி அளிக்கிறார். எதை வேண்டுமாலும் பொறுக்கலாம், அனால் தீபிகா படுகோனே கதாபாத்திரத்தை அவர்கள் படமாக்கிய விதம் பொறுக்க முடியாது என்று அவர்களது ரசிகர்கள் குமுறிய சத்தத்தை திரையரங்குகளில் கேட்க முடிந்தது.

எனவே, தொழில்நுட்ப ரீதியாக இந்த படம் இந்திய சினிமாவை அடுத்தக் கட்டத்திற்கு எடுத்து செல்லும் என்று நிச்சயமாக கூற முடியாது. ஏனென்றால் முதலில் வருகின்ற ஒரு தொழில்நுட்பம் நிச்சயமாக பெரும்பான்மையான மக்களைக் கவரவில்லை என்றால், அதனை மீண்டும் பரிசோதனை செய்ய மற்றவர்கள் கண்டிப்பாக பயப்படுவார்கள். படம் முடிந்து வெளியில் செல்லும் போது, கோச்சைடையான் படத்தின் இரண்டாம் பாகம் வெளிவரும் என்பது போல் படத்தை முடிக்கிறார்கள். அது எந்த அளவிற்கு சாத்தியம் என்பது இந்த படத்தின் வெற்றியைப் பொறுத்தே அமையும்.

ஆனால் குறைந்த செலவில், எங்களாலும் பெர்பாமன்சு காப்சரிங் படங்களை எடுக்க முடியும் என்று நிருபித்த சௌந்தர்யா ரஜினியின் துணிச்சல் பாராட்டுக்குரியது. ஆனால் முதல் முயற்சியாக ஒரு முழு படத்தை எடுக்காமல், ஒரு படத்தின் சில காட்சிகளை மட்டும் பெர்பாமன்சு காப்சரிங் எடுத்து நம் இந்திய ரசிகர்களுக்கு பிடிக்குமா? என்று சோதனை முயற்சி செய்தபின் இந்த படத்தை எடுத்து இருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்து இருக்கும்.

படத்தில் குறைகள் மட்டும்தான் இருக்கிறதா? என்று நினைக்காதீர்கள், படத்தின் குறைகளை மறைக்க செய்யும் பல நிறைகள் இருக்கின்றன. இதுவரை எழுதப்பட்ட விமர்சனம் இந்திய சினிமாவிற்கு புதிதாக கொண்டுவரப்ப்பட்ட தொழில்நுட்பத்தைப்பற்றி மட்டும் தான். இனிதான் இந்த திரைப்படத்தின் விமர்சனம் ஆரம்பம்.

அரசியல் சூழ்ச்சிகளை முறியடித்து, தன் தந்தை கோச்சடையானுக்கு தான் கொடுத்த வாக்கை நிறைவேற்றும் தளபதி ராணாவின் போராட்டம்தான் படத்தின் கதை. ராணா மற்றும் கோச்சடையானாக இரு வேடங்களில் ரஜினி. இது நிஜ ரஜினியா? அல்லது பொம்மை ரஜினியா? என்று யோசிக்க விடாத அளவிற்கு ஓங்கி ஒலிக்கிறது ரஜினியின் வசீகர குரல். அந்த மந்திர குரல் தான் இந்த படத்தில் நம்மை ஒன்ற வைக்கிறது. அவர் பேசும் வசனங்களில் திரையரங்கு அதிர்கிறது. இதை தானே சாதாரண ரஜினி ரசிகர், ரஜினியிடம் இருந்து எதிர்பார்ப்பது? அந்த ரசிகனுக்கு தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றியெல்லாம் கவலை இல்லை. 

இரண்டாவதாக படத்திற்கு பெரிய பலம் ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் பின்னணி இசை. ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் இசையில் இந்த படத்தின் பாடல்கள் ரசிகர்களை பெரிதாக வசியப்படுத்த தவறிய நிலையில், பின்னணி இசையின் மூலம் அதனை சரி செய்துள்ளார். படத்தின் இசை உலகத்தரம் என்று கூறினால் அது மிகையாகது. ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் பின்னணி இசை உயிரைக் கொடுக்கிறது. ரசூல் பூக்குட்டியின் ஒலி அமைப்பு, நிஜத்தில் போர் நடப்பதைப் போன்ற ஒரு பிரம்மையை ஏற்ப்படுத்துகிறது. மறைந்த நகைச்சுவை நடிகர் நாகேஷை திரையில் மீண்டும் கொண்டு வந்து நடமாட விட்டதற்கு ஒரு சபாஷ் போடலாம்.

கே.எஸ்.ரவிக்குமாரின் கதை, திரைக்கதை,வசனம் மிக அருமை. இந்த படத்தை மட்டும் நிஜ ரஜினியை வைத்து எடுத்து இருந்தால், இந்த படத்தின் வெற்றி என்பது உச்சத்தைத் தொட்டு இருக்கும். எனவே ரஜினி, ரஹ்மான் மற்றும் கே.எஸ்.ரவிக்குமாருக்காக நிச்சயம் இந்த திரைப்படத்தை ஒரு முறை குடும்பத்தோடு பார்க்கலாம். மற்றபடி ரஜினியின் தீவிர ரசிகர்களுக்கு இந்த படம் ஒரு ஏமாற்றமே! 
         
     கோச்சடையான் – ரஜினியுடையான் எதற்கும் அஞ்சான்

Related posts

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...